Павел КАТАРЖЭЎСКІ («Справядлівы свет»): Прынцып «таліёна» быў характэрны толькі для грамадстваў на пэўнай ступені іх развіцця

hvCxe5ORRFA

Член ЦК Беларускай партыі левых «Справядлівы свет» Павел КАТАРЖЭЎСКІ выказаўся на тэму смяротнага пакарання.  Яго выказванні на гэты конт апублікаваў праваабарончыя сайт «Гомельская вясна». Мы iх прыводзім у арыгінале, а таксама ў перакладзе на рускую мову.

Да практыцы прымянення смяротнага пакарання асабіста я стаўлюся негатыўна і лічу, што такая мера пакарання павінна быць выкаранена. Многія грамадзяне, на жаль, разглядаюць смяротнае пакаранне з суб’ектыўна-эмацыянальнага пункту гледжання, не ўлічваючы, што існуе шэраг праблем пры яго ўжыванні, у тым ліку, судовыя памылкі, ад якіх ніхто не застрахаваны. Але сцвярджэнне аб тым, што лепш памілаваць сто вінаватых, чым пакараць смерцю аднаго невінаватага, з’яўляецца аксіяматычным. Да таго ж, у выніку выканання смяротнага прысуду наступаюць пэўныя негатыўныя наступствы не толькі для прысуджанага, але і для яго сваякоў і блізкіх людзей, якія ніякага злачынства не рабілі.

Статыстыка ў іншых краінах, дзе ўжываецца так званая «вышэйшая мера», кажа таксама пра тое, што наяўнасць смяротнага пакарання не з’яўляецца стрымліваючым фактарам ад здзяйснення асабліва цяжкіх злачынстваў. Адзначу, што нават у савецкі перыяд гісторыі юрыдычная навука казала пра адмоўнае стаўленне да смяротнага пакарання, а ў раннія гады савецкай улады смяротнае пакаранне адмянялася некалькі разоў, але наступная практыка, на жаль, аказалася несуцяшальнай.

Прынцып «таліёна» зжыў сябе як такой, і быў характэрны толькі для грамадстваў на пэўнай ступені іх развіцця. На сённяшні дзень, погляд на правасуддзе як на помсту ў разуменні «вока за вока, зуб за зуб» супярэчыць прынцыпам сумеснага жыцця людзей і адмаўляе ўсякае развіццё грамадства. Хоць, на сённяшні дзень, большасць грамадзян Беларусі і ставяцца да смяротнага пакарання хутчэй станоўча, чым адмоўна, але гэта толькі пытанне часу. Калі на рэферэндуме 1996 года захаванне смяротнага пакарання падтрымалі 80,44% насельніцтва, то па дадзеных ІАЦ  (Інфармацыйна-аналітычнага цэнтра пры Адміністрацыі прэзідэнта РБ, які быў ліквідаваны вясной 2019 г. у сувязі са стварэннем Беларускага інстытута стратэгічных даследаванняў Left.BY) на 2019 г. гэтая лічба складае каля 60% (на самой справе гэта былі дадзеныя апытанняў за 2017 г., апублiкованыя на пачатку 2019 г.; пры гэтым даследчыкі адзначылі рост прыхільнікаў сьмяротнага пакараньня на 8% з 2016 г. — Left.BY).

Я лічу, што адмена смяротнага пакарання паставіць пытанне пра самую каштоўнасці чалавечага жыцця і, наадварот, знізіць колькасць асабліва цяжкіх злачынстваў і пераарыентуе сістэму на тое, чым яна першапачаткова і павінна займацца — вяртанне чалавека ў грамадства. Я перакананы, што нават чалавек, які здзейсніў цяжкае злачынства і прысуджаны да пажыццёвага зняволення, ў стане стаць на шлях пакаяння і прыносіць карысць грамадству нават з месцаў пазбаўлення волі.

Пры гэтым, неабходна змагацца і з коранем здзяйснення злачынстваў, які крыецца ў невысокім узроўні дабрабыту насельніцтва і адсутнасці разумення мэтаў і задач правасуддзя.

На жаль, не ўсе мае таварышы па партыі падтрымліваюць падобны погляд на праблему смяротнага пакарання, але я ўсімі даступнымі метадамі буду даносіць да іх свае погляды на гэтае пытанне.

***

К практике применения смертной казни лично я отношусь негативно и считаю, что такая мера наказания должна быть искоренена. Многие граждане, к сожалению, рассматривают смертную казнь с субъективно-эмоционального точки зрения, не учитывая, что существует ряд проблем при её применении, в том числе, судебные ошибки, от которых никто не застрахован. Но утверждение о том, что лучше помиловать сто виновных, чем казнить одного невиновного, является аксиомой. К тому же, в результате исполнения смертного приговора наступают определённые негативные последствия не только для приговорённого, но и для его родственников и близких людей, которые никакого преступления не совершали.

Статистика в других странах, где применяется так называемая «высшая мера», говорит также о том, что наличие смертной казни не является сдерживающим фактором от совершения особо тяжких преступлений. Отмечу, что даже в советский период истории юридическая наука говорила о отрицательное отношение к смертной казни, а в ранние годы советской власти смертная казнь отменялась несколько раз, но последующая практика, к сожалению, оказалась неутешительной.

Принцип «талиона» изжил себя как таковой, и был характерен только для обществ на определённой степени их развития. На сегодняшний день взгляд на правосудие как на месть в понимании «око за око, зуб за зуб» противоречит принципам совместной жизни людей и отрицает всякое развитие общества. Хотя, на сегодняшний, день большинство граждан Беларуси и относятся к смертной казни скорее положительно, чем отрицательно, но это лишь вопрос времени. Если на референдуме 1996 года сохранение смертной казни поддержали 80,44% населения, то по данным ИАЦ (Информационно-аналитического центра при Администрации президента РБ, который был ликвидирован весной 2019 г. в связи с созданием Белорусского института стратегических исследований (БИСИ). — Left.BY) на 2019 г. данная цифра составляет около 60% (на самом деле это были данные опросов за 2017 г., опубликованные в начале 2019 г.; при этом исследователи отметили рост сторонников смертной казни на 8% с 2016 г. — Left.BY).

Я считаю, что отмена смертной казни поставит вопрос о самой ценности человеческой жизни и, наоборот, снизит количество особо тяжких преступлений и переориентирует систему на то, чем она изначально и должна заниматься — возвращение человека в общество. Я убежден, что даже человек совершивший тяжкое преступление и приговорённый к пожизненному заключению, в состоянии встать на путь раскаяния и приносить пользу обществу даже из мест лишения свободы.

При этом, необходимо бороться и с корнем совершения преступлений, который кроется в невысоком уровне благосостояния населения и отсутствия понимания целей и задач правосудия.

К сожалению, не все мои товарищи по партии поддерживают подобный взгляд на проблему смертной казни, но я всеми доступными методами буду доносить до них свои взгляды на этот вопрос.

Источник — «Гомельская вясна»


  1. Вольф on 01/12/2020 at 16:59 said:

    «Грамадства мае суверэннае права без фанатызму абараняць сябе ад асабліва небяспечных сваіх членаў, а серыйныя, бязлітасныя забойцы, безумоўна, адносяцца да гэтай катэгорыі… І няможна выключаць, што наяўнасць «вышэйшай меры» ў заканадаўстве ўсё ж стрымлівае патэнцыйных злачынцаў… На 100 тыс. жыхароў у РБ – 3,58 наўмысных забойстваў, а ў суседзяў з постсавецкай прасторы, якія ў канцы 1990-х адмовіліся ад смяротнай кары, прыкладна так: Літва – 5,25, Украіна – 6,34, Расія – 10,82 (звесткі сярэдзіны 2010-х гадоў)». https://belisrael.info/?p=20500
    Паважаю пазіцыю Паўла, але яна даволі хісткая. «Прынцып таліёна» так ці іначай дзейнічае ў сучасным грамадстве — напр., у форме права на неабходную абарону.

Add Your Comment

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

*


четыре − = 3

Мы в facebook

Мы Вконтакте

Мы в facebook

Мы Вконтакте

Павел КАТАРЖЭЎСКІ («Справядлівы свет»): Прынцып «таліёна» быў характэрны толькі для грамадстваў на пэўнай ступені іх развіцця

07/01/2020

hvCxe5ORRFA

Член ЦК Беларускай партыі левых «Справядлівы свет» Павел КАТАРЖЭЎСКІ выказаўся на тэму смяротнага пакарання.  Яго выказванні на гэты конт апублікаваў праваабарончыя сайт «Гомельская вясна». Мы iх прыводзім у арыгінале, а таксама ў перакладзе на рускую мову.

Да практыцы прымянення смяротнага пакарання асабіста я стаўлюся негатыўна і лічу, што такая мера пакарання павінна быць выкаранена. Многія грамадзяне, на жаль, разглядаюць смяротнае пакаранне з суб’ектыўна-эмацыянальнага пункту гледжання, не ўлічваючы, што існуе шэраг праблем пры яго ўжыванні, у тым ліку, судовыя памылкі, ад якіх ніхто не застрахаваны. Але сцвярджэнне аб тым, што лепш памілаваць сто вінаватых, чым пакараць смерцю аднаго невінаватага, з’яўляецца аксіяматычным. Да таго ж, у выніку выканання смяротнага прысуду наступаюць пэўныя негатыўныя наступствы не толькі для прысуджанага, але і для яго сваякоў і блізкіх людзей, якія ніякага злачынства не рабілі.

Статыстыка ў іншых краінах, дзе ўжываецца так званая «вышэйшая мера», кажа таксама пра тое, што наяўнасць смяротнага пакарання не з’яўляецца стрымліваючым фактарам ад здзяйснення асабліва цяжкіх злачынстваў. Адзначу, што нават у савецкі перыяд гісторыі юрыдычная навука казала пра адмоўнае стаўленне да смяротнага пакарання, а ў раннія гады савецкай улады смяротнае пакаранне адмянялася некалькі разоў, але наступная практыка, на жаль, аказалася несуцяшальнай.

Прынцып «таліёна» зжыў сябе як такой, і быў характэрны толькі для грамадстваў на пэўнай ступені іх развіцця. На сённяшні дзень, погляд на правасуддзе як на помсту ў разуменні «вока за вока, зуб за зуб» супярэчыць прынцыпам сумеснага жыцця людзей і адмаўляе ўсякае развіццё грамадства. Хоць, на сённяшні дзень, большасць грамадзян Беларусі і ставяцца да смяротнага пакарання хутчэй станоўча, чым адмоўна, але гэта толькі пытанне часу. Калі на рэферэндуме 1996 года захаванне смяротнага пакарання падтрымалі 80,44% насельніцтва, то па дадзеных ІАЦ  (Інфармацыйна-аналітычнага цэнтра пры Адміністрацыі прэзідэнта РБ, які быў ліквідаваны вясной 2019 г. у сувязі са стварэннем Беларускага інстытута стратэгічных даследаванняў Left.BY) на 2019 г. гэтая лічба складае каля 60% (на самой справе гэта былі дадзеныя апытанняў за 2017 г., апублiкованыя на пачатку 2019 г.; пры гэтым даследчыкі адзначылі рост прыхільнікаў сьмяротнага пакараньня на 8% з 2016 г. — Left.BY).

Я лічу, што адмена смяротнага пакарання паставіць пытанне пра самую каштоўнасці чалавечага жыцця і, наадварот, знізіць колькасць асабліва цяжкіх злачынстваў і пераарыентуе сістэму на тое, чым яна першапачаткова і павінна займацца — вяртанне чалавека ў грамадства. Я перакананы, што нават чалавек, які здзейсніў цяжкае злачынства і прысуджаны да пажыццёвага зняволення, ў стане стаць на шлях пакаяння і прыносіць карысць грамадству нават з месцаў пазбаўлення волі.

Пры гэтым, неабходна змагацца і з коранем здзяйснення злачынстваў, які крыецца ў невысокім узроўні дабрабыту насельніцтва і адсутнасці разумення мэтаў і задач правасуддзя.

На жаль, не ўсе мае таварышы па партыі падтрымліваюць падобны погляд на праблему смяротнага пакарання, але я ўсімі даступнымі метадамі буду даносіць да іх свае погляды на гэтае пытанне.

***

К практике применения смертной казни лично я отношусь негативно и считаю, что такая мера наказания должна быть искоренена. Многие граждане, к сожалению, рассматривают смертную казнь с субъективно-эмоционального точки зрения, не учитывая, что существует ряд проблем при её применении, в том числе, судебные ошибки, от которых никто не застрахован. Но утверждение о том, что лучше помиловать сто виновных, чем казнить одного невиновного, является аксиомой. К тому же, в результате исполнения смертного приговора наступают определённые негативные последствия не только для приговорённого, но и для его родственников и близких людей, которые никакого преступления не совершали.

Статистика в других странах, где применяется так называемая «высшая мера», говорит также о том, что наличие смертной казни не является сдерживающим фактором от совершения особо тяжких преступлений. Отмечу, что даже в советский период истории юридическая наука говорила о отрицательное отношение к смертной казни, а в ранние годы советской власти смертная казнь отменялась несколько раз, но последующая практика, к сожалению, оказалась неутешительной.

Принцип «талиона» изжил себя как таковой, и был характерен только для обществ на определённой степени их развития. На сегодняшний день взгляд на правосудие как на месть в понимании «око за око, зуб за зуб» противоречит принципам совместной жизни людей и отрицает всякое развитие общества. Хотя, на сегодняшний, день большинство граждан Беларуси и относятся к смертной казни скорее положительно, чем отрицательно, но это лишь вопрос времени. Если на референдуме 1996 года сохранение смертной казни поддержали 80,44% населения, то по данным ИАЦ (Информационно-аналитического центра при Администрации президента РБ, который был ликвидирован весной 2019 г. в связи с созданием Белорусского института стратегических исследований (БИСИ). — Left.BY) на 2019 г. данная цифра составляет около 60% (на самом деле это были данные опросов за 2017 г., опубликованные в начале 2019 г.; при этом исследователи отметили рост сторонников смертной казни на 8% с 2016 г. — Left.BY).

Я считаю, что отмена смертной казни поставит вопрос о самой ценности человеческой жизни и, наоборот, снизит количество особо тяжких преступлений и переориентирует систему на то, чем она изначально и должна заниматься — возвращение человека в общество. Я убежден, что даже человек совершивший тяжкое преступление и приговорённый к пожизненному заключению, в состоянии встать на путь раскаяния и приносить пользу обществу даже из мест лишения свободы.

При этом, необходимо бороться и с корнем совершения преступлений, который кроется в невысоком уровне благосостояния населения и отсутствия понимания целей и задач правосудия.

К сожалению, не все мои товарищи по партии поддерживают подобный взгляд на проблему смертной казни, но я всеми доступными методами буду доносить до них свои взгляды на этот вопрос.

Источник — «Гомельская вясна»

By
@
backtotop